Soms lopen dingen gewoon anders dan je had bedacht. Een blessure, een operatie, ziekte of iets anders waardoor je plannen ineens overhoop liggen. Dingen die eerst vanzelf gingen, kosten opeens moeite en soms moet je zelfs helemaal opnieuw beginnen.
Ik kan er inmiddels over meepraten.
De afgelopen jaren heb ik behoorlijk wat voor mijn kiezen gekregen. Twee nieuwe heupen, operaties, revalidatie en iedere keer weer werken aan kracht, conditie en bewegingen die daarvoor vanzelfsprekend waren.
En nee, dat vond ik niet altijd even leuk. Sterker nog, ik heb regelmatig flink lopen mopperen. Zeker wanneer mijn hoofd alweer van alles wilde, maar mijn lichaam daar nog heel anders over dacht.
Als je gewend bent om veel te sporten, doelen te stellen en jezelf uit te dagen, is dat behoorlijk frustrerend. Maar wat moet je dan? Bij de pakken neerzitten? Dat past niet bij mij.
Ik heb wel moeten leren dat doorzetten niet betekent dat je altijd maar door moet gaan, soms moet je juist een stap terug doen. Je training aanpassen, opnieuw beginnen met lichte gewichten of accepteren dat iets voorlopig niet lukt. Dat is niet hetzelfde als opgeven. Dat is kijken wat er nodig is om weer verder te komen.
En dan is er nog die leeftijd…
Wat me regelmatig verbaast, is hoe snel we leeftijd gebruiken als excuus voor wat we niet meer zouden kunnen. ‘Ja, maar ik ben ook geen twintig meer.’ Nee, ik ook niet. Ik ben 55.
En natuurlijk merk ik dat mijn lichaam verandert. Ik moet rekening houden met mijn herstel, slimmer omgaan met mijn trainingen en soms wat meer geduld hebben dan me lief is. Maar waarom zou ik daarom mijn ambities bijstellen?
Ik wil nog steeds sterker worden, mijn conditie verbeteren en nieuwe vaardigheden leren. Ik wil wedstrijden doen en kijken hoe ver ik kan komen binnen de CrossFit Masters. Mijn ambitie is zelfs om me te meten met de beste Masters ter wereld. Of dat gaat lukken, weet ik niet. Maar als ik het niet probeer, weet ik zeker dat het niet lukt.
En dat is voor mij precies waar het om draait.
Er valt nog heel wat op te bouwen
Je hoeft natuurlijk niet de ambitie te hebben om wedstrijden te doen. Daar gaat het helemaal niet om. Ik zie in mijn werk genoeg mensen die na hun vijftigste, zestigste of zelfs zeventigste nog flinke stappen maken. Mensen die sterker worden, nieuwe bewegingen leren of na jaren weer plezier krijgen in sporten. En ook mensen die al hun hele leven sporten en ontdekken dat ze nog steeds vooruitgang kunnen boeken. Dat vind ik mooi om te zien.
Want waarom zouden we op een bepaalde leeftijd vooral bezig moeten zijn met behouden wat we hebben? Waarom niet kijken wat er nog bij kan? Meer kracht, een betere conditie, een nieuwe vaardigheid of eindelijk eens iets proberen wat je al jaren in je hoofd hebt.
Natuurlijk gaat niet alles meer zoals vroeger. En soms moet je accepteren dat bepaalde dingen anders worden, dat heb ik zelf ook moeten doen.
Maar accepteren dat iets anders moet, is voor mij iets heel anders dan accepteren dat het niet meer kan.
Wat houdt je eigenlijk tegen?
Ik ben na mijn operaties niet op hetzelfde punt verdergegaan waar ik gebleven was. Ik heb opnieuw moeten opbouwen en ben daar nog steeds mee bezig. Sommige dingen gaan alweer hartstikke goed. Andere kosten meer tijd en moeite dan ik zou willen. Maar ondertussen blijf ik doelen stellen. Niet omdat ik iets moet bewijzen en ook niet omdat ik niet ouder wil worden.
Ik vind het gewoon veel te leuk om te ontdekken wat er nog in zit, en misschien is dat wel wat ik anderen ook wil meegeven.
Laat een tegenslag niet automatisch het einde zijn van iets wat je graag doet. En gebruik je leeftijd niet bij voorbaat als reden om ergens niet meer aan te beginnen. Kijk wat er mogelijk is, probeer iets nieuws, stel jezelf een doel waar je een beetje moeite voor moet doen. En als het tegenzit, zoek dan een andere weg.
Niet alles hoeft (gelijk) te lukken, maar dat betekent nog niet dat je moet stoppen met proberen.

Recente reacties